राजावादी आन्दोलन: लोकतन्त्रविरोधी षड्यन्त्र कि स्वार्थी समूहको अराजकता? राजाबादी आन्दोलनमा अग्र मोर्चामा देखिने ति सुन्दरीलाई धेरैले चिनेको हुनु पर्छ तर उनलाई अदालतले किन सुनएको थियो जेल सजाय? पूरा बिबरण हेर्नुहोस्
“राजावादी हिंसा: लोकतन्त्रविरुद्धको षड्यन्त्र उजागर”
“तीनकुने काण्ड: जनविद्रोह कि अपराधी खेल?”
“ज्ञानेन्द्रको सपना, दुर्गाको आतंक: गणतन्त्र संकटमा”
“हिमानी कूटनीति: नेपालमा राजतन्त्रको भारतीय छाया”
“राप्रपाको भ्रमजाल: राष्ट्रवाद कि प्रतिगमन?”
“दरबार हत्याकाण्डदेखि तीनकुनेसम्म: राजावादी रहस्य”
“लोकतन्त्रको लडाइँ: जनता कि कुलीन शासन?”
“दुर्गा प्रसाईंको अराजकता: गोन्जालो कि तानाशाह?”
“राजावादी आन्दोलन: अपराधको आडमा सत्ता लिप्सा”
“नेपालको गणतन्त्र: संकटमा कि सुदृढीकरणको बाटोमा?”
आजको अध्यायमा यिनै बिषयमा चर्चा गरिने छ ।
नेपालमा राजावादी आन्दोलनलाई उनिहरुले “जनविद्रोह” र “राष्ट्रवादी अभियान” का रूपमा प्रस्तुत गर्न खोजे पनि यसको चरित्र र गतिविधिले फरक यथार्थ उजागर गर्छ। यो आन्दोलन जनताको अधिकार र स्वतन्त्रताको पक्षमा नभई कुलीन परिवारको सत्ताकेन्द्रित स्वार्थ र अराजकताको परिणाम हो भन्ने कुरा इतिहास र वर्तमान घटनाक्रमले प्रष्ट पार्छ।
राजावादी समूहको चरित्र
राजावादीहरूको समूहमा बैचारिक स्थिरता र स्पष्ट दृष्टिकोणको अभाव छ। समूहका मुख्य व्यक्तिहरु
सत्ताको दोहन गरेका पूर्वमण्डलेहरू: विगतमा दशकौँसम्म सत्तामा बसेर राष्ट्रको शोषण गरेका, तर अहिले अवसर गुमाएका व्यक्तिहरू।
चुनावमा बारम्बार पराजितहरू: राजनीतिक प्रभाव गुमाएका र जनसमर्थन नपाएका नेताहरू।
अपराधमा संलग्नहरू: विभिन्न काण्डमा मुछिएका, प्रहरी उजुरी र अदालती फैसलाबाट जेल सजायको भागिदार बनेकाहरू।
नयाँ अवसरवादीहरू: लोभ, लालच र ऋणबाट मुक्तिको आशामा आन्दोलनमा सामेल भएका व्यक्तिहरू।
पिडितलाई मुक्तिको लोभमा फसाएर हत्या: राजाबादिहरुले सरकार प्रती असन्तुस्ट जनतालाई, झुटो भ्रम पैदागरि कुटिलता पुर्वक आफुमा आकर्सित गर्दै आएका छन । नेपालको इतिहास, राजतन्त्र र मण्डले चरीत्रले अध्ययन गर्दा जनतालाई रैती भन्दा माथी राखेको कहिल्यै पाईदैन र सामन्ती ब्यबस्थाको चरित्र पनि हैन । तर पनि यस्तो भ्रम पैदा गर्नु उनिहरुको सफलता मान्न सकिन्छ।
त्यसबेलाको नेपालको अर्थतन्त्र र बजेटको आकार अनुसार एउटा राजाको ब्यक्तिगत खर्चकालागी यो रकम अत्यधिक हो तर पनि राजा बिरेन्द्रको २०५८ जेठ १९ मा बंश हत्या पछि राजा भएका ज्ञानेन्द्रले बजेटको ठूलो हिस्सा नै हजाम गरेको यो रेकर्ड हेर्नुहोस्
उदाहरणका लागि, राप्रपाका पुराना नेताहरू (जस्तै, कमल थापा) देखि नयाँ अनुहारहरू (ज्ञान ब. शाही, रविन्द्र मिश्र, धवल शमशेर राणा) सम्मले यो आन्दोलनलाई आफ्नो व्यक्तिगत स्वार्थको मञ्च बनाएका छन्। महाकाली सन्धि, गलैँचा काण्ड, पजेरो काण्ड जस्ता राष्ट्रघाती र भ्रष्टाचारका घटनामा संलग्न यिनै समूहका नेताहरू अहिले “राष्ट्रवाद” को नारा लगाउँदै छन्, जुन जनताप्रति ठूलो भ्रम हो।
ज्ञानेन्द्रको तानाशाही शासन: लोकतन्त्रको दुहाई
२०५८ को दरबार हत्याकाण्डपछि राजा बनेका ज्ञानेन्द्र शाहले २०६१ माघ १९ मा सैन्य बल प्रयोग गरी प्रत्यक्ष शासन सुरु गरे।
शाही सैनिक शासन लादेर ज्ञानेन्द्रले के सम्म गरे?
– संविधान प्रदत्त सबै मौलिक अधिकार खोसियो ।
– सेनाको अनुमति बिना समाचार प्रकाशन गर्न नपाइने, पत्रकारहरूमाथि सेन्सरसिप लागाइयो।
– नागरिकको आवतजावतमा कडा नियन्त्रण, बिजुली र टेलिफोन जस्ता आधारभूत सेवाहरू काटियो।
– विरोध गर्ने हजारौँलाई गैरन्यायिक हत्या र गिरफ्तारीको सिकार बनाइयो।
– सडकमा झ्यालबाट हेर्नेहरूलाई समेत गोली हान्ने आदेश जारी गरियो।
– बजेटको ठूलो हिस्सा सेना, हतियार खरिद र राजपरिवारको सुबिधामा खर्च गरियो, बिकाशका काम लगभग शून्य राखयो ।
– यहि समय छाउनी स्थित १५ रोपनी सरकारी जग्गा पनि सुटुक्क छोरिको नाममा पारे । लोकतन्त्र आएपछी उक्त जग्गा फिर्ताका लागि सर्वोच्च अदालतम मुद्धा पर्यो तर राजा र राजपरिवारलाई संविधान नलाग्ने बिधमान ब्यबस्थाका कारण , भ्रस्टाचार त के खुल्लम खुल्ला कसैको हत्या गरेपनी संसद देखि अदालत कहि कतै प्रस्न उठाउन नपाईने भन्दै चोलेन्द्र शमसेरले फैसला गरिदिएका थिए । पछि मुद्धा पुनरावलोकनमा गएपछी शुसिला कार्किको पालामा उक्त जग्गा सरकारी कोसमा फिर्ता ल्याईएको थियो ।
यो अवधिमा राप्रपाको सरकार थियो, ज्ञानेन्द्र प्रत्यक्ष शासक र कमल थापा गृहमन्त्री थिए। यस्तो तानाशाही शासनको सम्झना अझै नेपाली जनताको मनमा ताजा छ। तर, विडम्बना, अहिले पनि यिनै समूहले राजतन्त्रको पुनर्स्थापना “जनविद्रोह” भएको दाबी गरिरहेका छन्।
लोकतन्त्रप्रति सत्तापक्षको बितृष्णा
लोकतन्त्र स्थापनापछि पनि सत्ताधारी नेताहरूले जनअधिकार र सुशासनलाई बलियो बनाउनेभन्दा आफ्नो स्वार्थमा केन्द्रित व्यवहार देखाएका छन्। यो कमजोरीले जनतामा निराशा बढाएको छ, जसको फाइदा राजावादीहरूले भ्रम फैलाउन प्रयोग गरिरहेका छन्। तर, सत्तापक्षको कमजोरीले राजतन्त्रलाई वैधानिकता दिँदैन। लोकतन्त्र जनताको सर्वोच्चताको आधार हो, जसलाई सुधार र सुदृढ गर्न सकिन्छ, तर कुलीन शासनको पक्षमा फर्कनु प्रतिगमन मात्र हो।
राजावादी आन्दोलनको षड्यन्त्र र हिमानी कूटनीति
राजावादीहरूको आन्दोलनलाई “जनविद्रोह” भन्नु जनताको अपमान हो। यो आन्दोलनको पछाडि निम्न तत्वहरू सक्रिय छन्:
भारतीय प्रभाव: हिमानी शाह (भारतको ग्वालियर दरबारकी राजकुमारी) र उनका छोरालाई नेपालको सत्तामा स्थापित गरी नेपाललाई भारत संरक्षित राज्य बनाउने रणनीति देखिन्छ। भारतको मिडिया, धार्मिक गुरु, र रणनीतिकारहरूको समर्थन यसमा छ।
– **राष्ट्रघाती कदम**: विगतमा जडीबुटी कारखाना जलाउने, मठमन्दिरको छायामा भारतको प्रचार गर्ने, र नेपालको सिमा अतिक्रमण गरि जमिन कब्जा गर्ने कार्यमा संलग्नहरू अहिले राजतन्त्रको पक्षमा छन्।
–
– **प्रमाण**: सुनिता विलियम्स र ऋषि सुनकको भारतीय सम्बन्धलाई जोडेर इण्डियाले जसरी प्रभाव बिस्तारको खेल खेल्यो उसैगरी हिमानीको कूटनीतिलाई बलियो बनाउने प्रयास भएको देखिन्छ।
तीनकुने घटना: हिंसा र अपराधको पराकाष्ठा
चैत १५, २०८१ मा काठमाडौँको तीनकुनेमा दुर्गा प्रसाईंको नेतृत्वमा भएको प्रदर्शन हिंसात्मक बन्यो। यसमा:
– सञ्चारकर्मी सुरेश रजकलाई जिउँदै जलाइयो, सविन महर्जनको हत्या भयो।
–
– सयौँ गाडीमा आगजनी र करोडौँको सरकारी/निजी सम्पत्ति नष्ट गरियो।
–
– प्रदर्शनमा भाडाका मानिस र नयाँ अनुहारको बाहुल्य देखियो, जसले यो संगठित अपराधको संकेत गर्छ।
प्रसाईं फरार भएर पनि भिडियोमार्फत “म भागेको होइन, जोगिएको हो” भन्दै मृतकका परिवारलाई ५ लाख दिने घोषणा गरे। यो कदम अपराध लुकाउने र जनमत प्रभावित गर्ने रणनीति हो। उनले आफूलाई पेरुका माओवादी नेता गोन्जालोसँग तुलना गर्नु हास्यास्पद छ, किनभने गोन्जालोले सामन्तवादविरुद्ध लडे, तर प्रसाईं सामन्ती राजतन्त्रको पक्षमा छन्।
राजावादीहरूको अपराध र छल
– **पुराना अनुहार**: राप्रपाका नेताहरू (जस्तै, कमल थापा, धवल शमशेर) विगतमा भ्रष्टाचार र राष्ट्रघाती कार्यमा संलग्न थिए। उनीहरूले एमालेसँग गठबन्धन गरी सांसद जिते पनि अहिले “राष्ट्रवाद” को नारा लगाउँदै छन्।
– **नयाँ छेपाराहरू**:
– खुश्बु ओली: चेक अनादर र ठगीमा अदालतले दोसि ठहर गरेपछी जेल सजाय पाएपछि उनि राजाबादी राजनितिमा प्रवेश गरेर सुरक्षित हुने बाटो अबलम्बन गरेको ठानिन्छ । काण्ड १ यहाँ क्लिक गर्नुहोस् । काण्ड २ यहाँ क्लिक गरि हेर्नुहोस्
–रविन्द्र मिश्र: दुई पार्टी चहार्दा पनि चुनाब हारेपछि राजावादी कित्तामा। जबकी गणतन्त्र दुनियाको उत्कृस्ट शासन प्रणाली भन्दै आएका थिए ।
–स्वागत नेपाल: क्रान्तिकारीबाट रातारात राजावादी। उनी पनि चुनाब हारेपछी राजाबादी भएर उदाएका थिए ।
– दुर्गा प्रसाईं: एमालेको आडमा धन कमाएर ज्ञानेन्द्रको कालोधन व्यवस्थापनमा संलग्न भएको आरोप छ। उनको हिंसात्मक नेतृत्व र फरारी जीवनले उनको नियत प्रष्ट हुन्छ।
दरबार हत्याकाण्डको रहस्य
ज्ञानेन्द्रमाथि २०५८ को दरबार हत्याकाण्डको आरोप छ। घटनास्थल भत्काएर प्रमाण नष्ट गरिएको र जवाफ दिन नसकेपछी गद्धी छोडेका ग्यानेन्द्रले १६ वर्ष पछि फेरि एकपटक दरवार हत्या काण्डलाई बिर्स्याउने गरि १५ गते काण्ड भन्दा खतरनाक कान्ड घटाएर पनि सत्ता हत्याउने प्रयास गर्दै छन । तरपनि राजावादीहरू “राजा बिरेन्द्रको बंश सखाप पार्ने हत्यारा खोज्नु समयको बर्बादी” भन्दै उनै ज्ञानेन्द्रलाई तेस्रो पटक राजा बनाउन मरिहत्ते गरिरहेका छन्। यो नियतले हत्याकाण्डको सत्य लुकाउने षड्यन्त्रको संकेत गर्छ।
लोकतन्त्रको विकल्प राजतन्त्र र हिंसा होइन
तीनकुने घटनाले राजावादी आन्दोलनको अपराधी स्वरूप उजागर गरेको छ। यो हिंसा र आतंकको आडमा ज्ञानेन्द्र र उनको परिवारलाई सत्ता सुम्पने षड्यन्त्र हो। सरकारप्रतिको आक्रोशलाई दुरुपयोग गरी जनताको अधिकार खोस्न खोज्नु जनविद्रोह होइन, प्रतिगमन हो। नेपालको गणतन्त्र लाखौँको बलिदानीबाट प्राप्त भएको छ, जसलाई कमजोरी देखाएर मास्न खोज्नु जनताको अपमान हो।
राजावादी आन्दोलन जनताको पक्षमा नभई स्वार्थी, अपराधी, र प्रतिगामी समूहको अराजक प्रयास हो। दुर्गा प्रसाईंको हिंसात्मक नेतृत्व, राप्रपाको राष्ट्रघाती इतिहास, र ज्ञानेन्द्रको तानाशाही पृष्ठभूमिले यो आन्दोलनको नियत प्रष्ट पार्छ। लोकतन्त्र सुधारको बाटो संवाद र शान्ति हो, न कि आगजनी र हत्या। तीनकुने घटनाको स्वतन्त्र छानबिन गरी दोषीमाथि कारबाही आवश्यक छ, ताकि यस्तो अराजकतालाई निरुत्साहित गर्न सकियोस्। नेपालमा नागरिक सर्वोच्चता नै सच्चा राष्ट्रवाद हो, जसलाई बलियो बनाउनु आजको आवश्यकता हो ।
प्रसाई र ज्ञानेन्द्रको प्रेमको डोरि अपराध धन्दाको परिधिमा?
दुर्गा प्रसाईले पछिल्लो समय सर्वजनिक गरेको भिडियोको भनाईले सामान्ती कुलीन तन्त्रको हिमायती, एउटा पारिवारले मात्र अबिच्छिन्न शासन गर्ने राजतन्त्रका मालिक ज्ञानेन्द्र शाह र दुर्गा प्रसाईं बिच यथार्थमा भिसण युद्ध छ जुन भर्खर बाहिर आएको पात्र हो । यश कारण पुष्टि हुन्छ कि कुनै खास स्वार्थमा उनिहरु मिल्दै आएका छन जसरी कहिलेकाही अपराधिक समुहको नाटकिय मित्रता र एकाएक मारकाट हुने गर्दछ ।
कोहि ज्ञान ब. शाही जस्ता छन जस्ले २०७९ को संसदिय चुनाबमा भोट माग्दा नै मतदाता सामु आफू राजाबादी नरहेको कसम खाएका थिए । त्यस अघि उनले धुरन्धर अभियान्ताको नाममा विभिन्न तरिकाले अबैध धन कुम्ल्याए । संकास्पद रुपमा बिलासी जीवन जिईरहेका उनि रातारात करोडौपति धनाध्यका रुपमा उदाए । यसर्थ शाहिको पर्दा भित्रको बिगत र बर्तमान अत्यन्तै बिबादित र आलोचित छ । श्रीमतिको मामिला होस या आर्थिक, शैक्षिक, राजनितिक बिषयमा उनी बिबादको घेरामा छन । राजाबादी समुहमा कोहि रबिन्द्र मिश्र जस्ता बहुरुपी छेपाराको कुरा गरि साध्य छैन ।
