राप्रपा र रविन्द्र मिश्र: भ्रम, राष्ट्रघात र दिल्लीको कठपुतलीको नकाब

राष्ट्रिय प्रजातन्त्र पार्टी (राप्रपा), यो तथाकथित “राष्ट्रवादी” र “हिन्दू राष्ट्रको धरोहर” को चम्किलो नकाब लगाएर जनताको आँखामा धूलो झोंक्ने अवसरवादीहरूको अखडा, नेपालको राजनीतिमा कपट, धोखाधडी, र राष्ट्रघातको पर्याय बनेको छ। यी सत्तालोभी, सिद्धान्तविहीन, र लज्जाहीन व्यक्तिहरू, विशेषगरी रविन्द्र मिश्र र ज्ञानबहादुर शाही, आफ्नो अज्ञानता, अहंकार, र दिल्लीको पाउमा लम्पसार पर्ने घृणित रवैयाले नेपालको माटोलाई विदेशी शक्तिको हातमा सुम्पने दुस्साहस गरिरहेका छन्। राप्रपाको यो कुकर्मको कथा, जसमा राजतन्त्रको ढोल बजाएर गणतन्त्रको रोटी खाने, धर्मको नाममा धार्मिक युद्धको आगो सल्काउने, र भारतको मातहतमा नेपाललाई उपनिवेश बनाउने घिनलाग्दो षड्यन्त्र, सुस्ता, सन्दकपुर, तिलाठी, लिम्पियाधुरा, कालापानी, र लिपुलेकमा भारतको अतिक्रमणमा राप्रपाको कायर मौनता, रविन्द्र मिश्रको बीबीसीमार्फत नेपाललाई भारतको अधीनस्थ बनाउने भ्रामक प्रचार, र राजावादी आन्दोलनमा दिल्लीको आर्थिक लगानीका आधार र आसंका बढिरहदा यस्ता तथ्यहरु समेत सतहमा देखिएकै छन । दिल्ली-भक्तिको पर्दाफास आजको विशेष ।

राप्रपाको दोहोरो चरित्र: राजतन्त्रको ढोल, गणतन्त्रको रोटी

राप्रपा, यो सिद्धान्तहीनताको कालो गुफा, आफूलाई “राष्ट्रवादी” र “संस्कृतिको संरक्षक” भन्ने ढोंग रच्दछ। तर, यथार्थमा यो सत्ताको मालपुआमा लिप्त, जनताको विश्वासमाथि छुरा प्रहार गर्ने अवसरवादीहरुको झुण्ड भनी आफुलाई प्रमणित गराउदै आएको छ । पञ्चायतकालमा राजाको चाकरी गर्दै सत्ताको स्वाद चाख्ने यीनिहरूले गणतन्त्रको आगमनपछि पनि आफ्नो कालो मनसायलाई परित्याग गरेनन्। एकातिर राजतन्त्र र हिन्दू राष्ट्रको नारा लगाएर जनताको भावनामाथि खेलवाड गर्छन्, अर्कोतिर गणतन्त्रको संविधानअन्तर्गत संसदमा बसेर पद,प्रतिस्ठा,तलब, भत्ता, र सुरक्षाको मजा लिन्छन्। यो कस्तो घृणास्पद विडम्बना हो कि, संविधानलाई “मान्दिनँ” भन्ने यी लज्जाहीनहरूले संवैधानिक सुविधा लिन कुनै संकोच मान्दैनन्?

राप्रपाका नेताहरू– राजेन्द्र लिङ्देन, कमल थापा, पशुपति शमशेर राणा, प्रकाशचन्द्र लोहनी, लोकेन्द्र बहादुर चन्द, स्व. सूर्यबहादुर थापा, नवराज सुवेदी यी सबै पञ्चायतको ३० बर्श र त्यसपछि राजतन्त्रात्मक प्रजतन्त्रको १८ बर्ष राजाको चाकरिमा सत्ताको सुखभोग गरे । गणतन्त्रको १८ बर्श पनि सत्ता, संसद र शक्तिको सुखभोग गरेका अवसरवादी हुन्। यिनीहरूले कहिले राजाको चाकरी गरे, कहिले गणतन्त्रको नाटक रचे, तर हरेक बहानामा जनतालाई लट्याउदै सधैं सत्ताको नजिकै रहे। राप्रपाको सिद्धान्त भनेको सत्ताको लोभ र अवसरको शिकार हो, न कि जनताको हित र बिकाश । यो पार्टी “कुहिराको काग” मात्र होइन, बरु “सत्ताको स्याल” बन्दै आएको इतिहास छ जसले देशको माटोलाई बेचेर आफ्नो पेट भर्ने घृणित कर्ममा लिप्त रहेको आरोप पखल्न सकेको छैन।

रविन्द्र मिश्र: बीबीसीमार्फत भ्रामक प्रचार र दिल्लीको कठपुतली

रविन्द्र मिश्र, जो कुनै बखत पत्रकारिता र लेखनको आडमा “नैतिकता” र “विवेकशीलता” को चम्किलो नकाब लगाउँथे, आज राप्रपाको वरिष्ठ उपाध्यक्ष बनेर नेपालको स्वाधीनतामाथि घात गर्ने भ्रामक प्रचारको अगुवा बनेका छन्। बीबीसीजस्ता अन्तर्राष्ट्रिय मञ्चहरूको दुरुपयोग गर्दै उनले नेपाललाई भारतको अधीनस्थ बनाउने घृणित प्रचारलाई बल पुर्‍याएका थिए। उनको यो कदमले उनको कपटी चरित्र र दिल्लीप्रति उनको अन्धभक्ति छर्लङ्ग भएको छ। यो कस्तो लज्जास्पद विडम्बना हो कि, एक समय गणतन्त्रवादी र सुशासनको पक्षपोषक बनेर जनताको मन जित्ने प्रयास अन्तर्गत विभिन्न आवरणमा देखिएका मिश्र आज राप्रपाको कठपुतली बनेर राजतन्त्रको ओकालत गर्दै देशलाई पुनः अँध्यारो युगमा धकेल्न उद्यत भएको देखिदै आएको छ । यसो भनिरहदा सत्ताधारी पार्टिले राम्रो गरिरहेको भन्न सकिन्न यदि नराम्रो गरेको हो भने राम्रो गर्ने पार्टिले आगामी चुनाबमा बहुमत ल्याएर प्रत्यक्ष निर्वाचित रास्ट्रपतिय ब्यबस्था कायम गराउन सक्ने बिकल्प र सुबिधा पनि त छ । अर्थात गणतन्त्र सत्ताधारिको पेवा हैन बरु जनताको सम्पती हो । तर स्वास्निको रिसले घर आगो लाउनु बिबेकहिनताको नमुना हो ।

मिश्रले पृथ्वीनारायण शाहको जन्मदिनलाई “नेपाल दिवस” घोषणा गर्ने, सरकारी कार्यालय र नेपाली रुपैयाँमा उनको तस्वीर राख्ने, र मेची-महाकाली राष्ट्रिय एकता यात्राको नाममा राजावादी प्रचार गर्ने जस्ता पञ्चायती शैलीका मागहरू अघि सारेका छन्। यो केवल राजतन्त्रको पुनरागमनको नाटक होइन, बरु नेपालको बहुजातीय, बहुधार्मिक समाजलाई विभाजन गर्ने र धार्मिक युद्धको आगो सल्काउने घृणित षड्यन्त्र हो। उत्तर प्रदेशका मुख्यमन्त्री योगी आदित्यनाथको अगुवाइमा राजतन्त्रको पक्षमा प्रदर्शन गर्ने र दिल्लीको आर्थिक लगानीमा राजावादी आन्दोलनलाई बल पुर्‍याउने यिनीहरूको कदमले मिश्र र राप्रपाको दिल्ली-भक्ति उजागर भएको छ। पृथ्वीनारायणको नारा लगाउँदै दिल्लीको पाउमा लम्पसार पर्ने यो कस्तो राष्ट्रवाद हो?

ज्ञानबहादुर शाही: अज्ञानता, अहंकार र लज्जाहीनताको जीवन्त मूर्ति

ज्ञानबहादुर शाही, राप्रपाको तथाकथित “राष्ट्रवादी योद्धा”, वास्तवमा एक अज्ञानी, अशिक्षित, र हास्यास्पद भाँड बन्न उद्दत भएका त हैनन उनको प्रस्तुतिले देखाउछ, जसको बोली र व्यवहारले नेपालको राजनीतिलाई तमासाको थलो बनाएको छ। उनको अहंकारी रवैया, पत्रकारमाथिको घृणित अभिव्यक्ति, र संविधान विरोधी बकवासले उनलाई नेपालको इतिहासमा एउटा कालो दाग बनाएको छ।

संविधान विरोधी बकवास र लज्जाहीन नौटंकी

शाहीले नेपालको संविधान २०७२ लाई नमान्ने भन्दै जुन बकवास गर्छन्, त्यो कानुनी राज्य र संसदीय मर्यादामाथिको घोर अपमान हो। संविधानअन्तर्गत सांसद बनेर तलब, भत्ता, र सुरक्षाको सुख भोग्ने, तर संविधानलाई गाली गर्ने उनको यो घिनलाग्दो नौटंकीले उनलाई राजनीतिक विदूषक बनाएको छ। यदि संविधान यति नै मन पर्दैन भने, संसद छोडेर सडकमा आन्दोलन किन गर्दैनन्? कि उनको साहस केवल माइकमा चिच्याउन र पत्रकारलाई अहंकारी जवाफ दिनमा सीमित छ? यो कस्तो लज्जाहीन चरित्र हो कि, संविधानको काखमा बसेर संविधानमाथि थुक्ने?

शाहीको असभ्य व्यवहार र अश्लील अभिव्यक्तिले उनको बौद्धिक स्तर शून्य भएको प्रष्ट हुन्छ। पत्रकारले प्रश्न सोध्दा उनले जथाभावी र निकृष्ट शब्द प्रयोग गर्छन्। यदि कसैले उनलाई “रामधुलाई” गर्छ भने, उनले न्याय कहाँ माग्छन्? यही संविधान र कानुनमा, जुन उनले मान्दिनँ भन्छन्। कि उनको योजना गुण्डा लगाएर आफैं “न्याय” गर्ने हो? शाहीको यो लज्जाहीन रवैया राप्रपाको नैतिक पतनको प्रतीक हो।

निजीकरणमा पल्टन: सिद्धान्तविहीनताको चरम नमूना

राप्रपाले निजीकरणको विरोध गरेको नाटक गर्छ, तर शाहीले रिपोर्टर्स क्लबमा आफ्नो कालो मनसाय खोले: “पञ्चायतकालमा राजाले अनुमोदन गरेको निजीकरण नीतिलाई राप्रपाले समर्थन गरेको थियो।” यो कुराले राप्रपाको दोहोरो चरित्र छर्लङ्ग भएको छ। पञ्चायतकालमा निजीकरणको समर्थन गर्ने, गणतन्त्रमा विरोधको नाटक रच्ने, र फेरि निजीकरणको पक्षमा बोल्ने– यो कस्तो सिद्धान्तविहीनता हो? राप्रपाको सिद्धान्त भनेको सत्ताको लोभ र अवसरको भिख हो, जनताको हित कदापि होइन। शाहीको यो बकवासले राप्रपाको “कागजको फूल” जस्तो सिद्धान्तलाई पुष्टि गर्छ।

राजावादी खेमा: भ्रम, अपराध र दिल्ली-भक्तिको कथा

राप्रपासहितको राजावादी खेमा, यो कपटी र घृणित जमात, राजतन्त्र र हिन्दू राष्ट्रको नारा लगाएर जनताको भावनामाथि खेलवाड गर्ने र देशलाई अँध्यारो खाडलमा धकेल्ने दुस्साहस गरिरहेको छ। यिनीहरूको इतिहास र वर्तमान गतिविधिले उनीहरूको अपराधिक मनसाय, राष्ट्रघाती चरित्र, र दिल्लीप्रतिको अन्धभक्ति उजागर भएको छ।

ज्ञानेन्द्र शाह: बदनाम अपराधी र दरबार हत्याकाण्डको छायाँ

पूर्वराजा ज्ञानेन्द्र शाह, जसलाई राप्रपाले “राष्ट्रको मुक्तिदाता” भन्ने भ्रामक प्रचार गर्छ, वास्तवमा नेपालको इतिहासमा एक कुख्यात, सत्तालोभी, र बदनाम पात्र हुन्। २०५८ को दरबार हत्याकाण्ड, जसमा राजा वीरेन्द्र र उनको परिवारको नृशंष हत्या भयो, ज्ञानेन्द्रको सत्तारोहणको आधार बन्यो। यो हत्याकाण्ड रहस्यमय छ, र धेरै नेपालीहरूले ज्ञानेन्द्रमाथि वंश हत्याको गम्भीर शंका गर्छन्। यधपी उनले आफुमाथिको आरोपको जवाफ दिने भन्दा पनि प्रमाण नस्ट र घटन स्थल भत्काउने देखि पोस्टमर्टम रोकलाउने सहितका कम गरेर उल्टै संका थपिदिए । उनको सत्तालोभ र हत्याकाण्डपछिको चाँडो सत्तारोहणले उनको कालो चरित्रमाथि प्रश्न उठाउँछ।

राजतन्त्रको समयमा भारतको प्रभावलाई थप बलियो बनाउन, भारतीय प्रतिनिधिलाई राजदरबारको सचिव बनाइयो, मन्त्रिपरिषदमा भारतीय राजदूतलाई राखियो, र देशका १८ स्थानमा भारतीय सेनाका टुकडी राख्न अनुमति दिइयो। पछि १७ ठाउँबाट सेना हटाइए पनि कालापानीबाट भारतीय सेना हटाइएन, र आज त्यही फौजले लिम्पियाधुरासम्मको नेपाली भूमि कब्जा गरेको छ। यो राष्ट्रघातको कालो इतिहासले ज्ञानेन्द्रको शासनकालको दिल्ली-भक्ति छर्लङ्ग गर्छ।

आज ज्ञानेन्द्र शाहद्वारा नियुक्त नवराज सुवेदी लगायत धेरैजसो व्यक्तिहरू, जो ३० वर्षे पञ्चायती शासन र ज्ञानेन्द्रको सैनिक शासनका सारथी थिए, फेरि उनैलाई राजा बनाएर भारतको आशीर्वादमा मन्त्री, सांसद, प्रधानमन्त्री, र राजदूत हुने लज्जास्पद सपना देखिरहेका छन्। राजा वीरेन्द्रको समयमा ज्ञानेन्द्रले गरेका अपराधहरूको फेहरिस्त समेटेर यिनीहरूले ठूलाठूला पुस्तक लेखेका छन्, तर आज तिनै व्यक्तिहरू ज्ञानेन्द्रको पक्षमा उभिएर आफ्नो अवसरवादी चरित्र प्रदर्शन गरिरहेका छन्। यो कस्तो लज्जामर्दो विडम्बना हो?

ज्ञानेन्द्रले २०६१ मा सत्ता हातमा लिएर संविधान निलम्बन गरे, मिडियामाथि सेन्सरसिप लगाए, र नागरिक स्वतन्त्रता खोसे। उनको शासनकालमा भ्रष्टाचार, दमन, र अत्याचार चरमोत्कर्षमा पुग्यो। यस्तो बदनाम, लज्जाहीन, र अपराधी छविको व्यक्तिलाई राजा बनाउने राप्रपाको सपना देशलाई अँध्यारो युगमा फर्काउने घृणित षड्यन्त्र हो। दिल्लीको आर्थिक लगानी र समर्थनमा यो आन्दोलनलाई बल पुर्‍याउने राप्रपाको कदमले यिनीहरूको दिल्ली-भक्ति स्पष्ट भएको छ।

पञ्चायतकालीन नेताहरू: राष्ट्रघात र दिल्ली-भक्तिको कालो इतिहास

राप्रपाका नेताहरू– कमल थापा, लोकेन्द्र बहादुर चन्द, सूर्यबहादुर थापा, पशुपति शमशेर राणा, प्रकाशचन्द्र लोहनी, नवराज सुवेदी, र रविन्द्र मिश्र– यी सबै पञ्चायतकालका कुख्यात चाटुकार र गणतन्त्रका अवसरवादी हुन्। यिनीहरूले राजाको चाकरी गर्दै सत्ताको स्वाद लिए र नेपालको सार्वभौमिकतामाथि आघात पुर्‍याए।

• कमल थापा: २०६१ मा ज्ञानेन्द्रको सरकारमा मन्त्री भएर संविधानमाथि कुल्चने घृणित काम गरे। उनले राजतन्त्रको पक्षमा बोले पनि गणतन्त्रमा मन्त्री र सांसद बन्न लाज मानेनन्।
• लोकेन्द्र बहादुर चन्द: पञ्चायतकालमा र गणतन्त्रमा पटकपटक प्रधानमन्त्री बने। उनको सिद्धान्त भनेको सत्ता हो, न कि देशको हित।
• सूर्यबहादुर थापा: पञ्चायतकालमा राजाको चाकरी गर्दै सत्ताको मालपुआ खाए। उनले गणतन्त्र स्वीकार गरे पनि राजतन्त्रको नारा लगाए।
• पशुपति शमशेर राणा: गणतन्त्र स्वीकार गरेको नाटक गरे, तर पछि राजतन्त्रको पक्षमा उभिए।
• नवराज सुवेदी: ८६ वर्षको उमेरमा पनि राजतन्त्र फर्काउने “कमाण्डर” बनेर आफ्नो अवसरवाद देखाए।
• रविन्द्र मिश्र: विवेकशील साझा पार्टीको “नैतिक” नकाब छोडेर राप्रपाको कठपुतली बने। उनको बीबीसीमार्फत नेपाललाई भारतको मातहतमा राख्ने भ्रामक प्रचार र दिल्लीको समर्थनमा राजावादी आन्दोलनलाई बल पुर्‍याउने कदमले उनको राष्ट्रघाती चरित्र उदांगो भएको छ।

राष्ट्रघाती सन्धिहरू: राप्रपाको कालो पृष्ठ

राप्रपाका नेताहरूले पञ्चायतकाल र गणतन्त्र दुवैमा राष्ट्रघाती सन्धिहरूमा हस्ताक्षर गरेर नेपालको सार्वभौमिकतामाथि कालो धब्बा लगाए।

• महाकाली सन्धि (२०५२): कमल थापा र पशुपति शमशेर राणा नेतृत्वको राप्रपाले यो सन्धिमा समर्थन गरे। यसले नेपालको जलस्रोत र सीमा क्षेत्र भारतको हातमा सुम्पियो। यो सन्धि नेपालको लागि “महाकाल” साबित भयो।
• कोशी सन्धि (२०११): कोशी नदीको जलस्रोत भारतलाई सुम्पियो। नेपालले न्यून लाभ पायो, तर भारतले बाढी नियन्त्रण र सिँचाइको फाइदा उठायो।
• गण्डक सन्धि (२०१६): गण्डक नदीको जलस्रोत भारतलाई दियो। नेपालको लागि न्यून लाभ, भारतको लागि ठूलो फाइदा।
• टनकपुर सन्धि (२०४८): नेपालको जलस्रोत र सीमा क्षेत्र भारतको हातमा पुग्यो। राप्रपाले यो सन्धिको समर्थन गरेर आफ्नो राष्ट्रघाती चरित्र देखायो।